Zeven jaar geleden maakte zangeres Heleen van den Hombergh haar laatste album, dat overal jubelend werd ontvangen. Sinds die tijd ontstond langzaam maar zeker het materiaal voor Way back home, een persoonlijk muzikaal document in veertien stukken. Liefde is het hoofdthema, Van den Hombergh zingt zowel over de donkere als de lichte kanten ervan. En als het donker is, is het ook echt donker bij Van den Hombergh. In Jealousy kronkelt ‘de groene slang genaamd Jaloezie’ door het arrangement en spuwt zijn gif. Horror is de sfeer van het nummer, met een gemene gitaarrif en de volle, ronde zang van Van den Hombergh.

Tegelijk hebben de meeste arrangementen zo’n vaart of zijn ze zo melodieus, dat er geen sprake is van zwaarmoedigheid. Het titel- en openingsnummer Way back home begint zwierig en komt dan met elke maat meer op gang, totdat de volle vaart erin zit met een Arabisch aandoende baslijn, warmbloedig gespeeld door de ingenieuze Jeroen Vierdag. In dat soort nummers hoor je hoe goed de band samen speelt, Erik Rutjes op gitaar en Karel Boehlee op toetsen cirkelen soepel om elkaar heen, Bart Fermie op percussie, vaak op cajon en Vierdag vormen een stuwende tandem. Goed dat Van den Hombergh terug is. 

Maartje den Breejen/Parool 16/11/11