RECENSIE:

De veertien stukken op ‘Way back home’ zijn zowel muzikaal als tekstueel zeer de moeite waard.

“Heleen is een lang verborgen schat, die uit de hoogste woudreus op aarde lijkt neergedaald.” Dit schreef ik in 2004, toen ik Heleen van den Hombergh (1964) voor het eerst zag optreden met songs van haar cd ‘Rush in the Woods’. Wonderbaarlijk vond ik het dat dit toen 40 jaar oude talent nog niet wereldbe- roemd was. En dat iemand na een studie tropische bosbouw had gekozen voor een loopbaan in de jazz verbaasde me ook. In positieve zin, want wat hadden we veel gemist als Van den Hombergh zich alleen had bekommerd om bomen. Dat ze in haar werk aandacht vroeg voor de teloorgang van het tropische regenwoud sprak mij zeer aan. Bij Heleen gaat het altijd ergens over.
Op haar jongste geesteskind ‘Way back home’, waarop we zeven lange jaren hebben moeten wachten, staan veertien eigen stukken, die zowel muzikaal als tekstueel zeer de moeite waard zijn. De thema’s zijn uit het leven van de zangeres gegrepen: het omhelzen van het bestaan, het loslaten van je thuis, het bouwen van een nieuw nest en het weer ‘on the road’ gaan. Met puike begeleiding en een prachtig gerijpte stem neemt Van den Hombergh ons mee op een tour door haar gedachten en gevoelsleven. Ze mixt daarbij ontspannen jazz met wereldmuziek. Laten we hopen dat Heleen en haar mannen na de presentatie van de cd op 20 november in Amsterdam in veel zalen te bewonderen zijn.

Hans Invernizzi, Jazz Flits 14/11/11